Όταν μιλάμε για έγκλημα ενάντια στην οικονομία ξέρουμε καλά για τι πράγμα μιλούμε. Σε όλες τις περιπτώσεις δημιουργίας φούσκας, είτε στα χρηματιστήρια ή στην κτηματαγορά, βασικός υπαίτιος οι τράπεζες. Αυτό είναι φυσικά ένα παγκόσμιο φαινόμενο που απλά αντιγράφεται περίπου την ίδια εποχή και στην Κύπρο και Ελλάδα. Εξάλλου και οι δύο χώρες είναι τόσο μικρές  σε σύγκριση με την παγκόσμια οικονομία που αναπόφευκτα ακολουθούν.

Προσπαθούν ακόμα στην Κύπρο και Ελλάδα να βρουν του ενόχους του χρηματιστηριακού σκανδάλου του 1999. Και όμως οι βασικοί ένοχοι είναι εκεί, μπροστά τους. Κανείς όμως δεν τολμά να τους ακουμπήσει για λόγους κυρίως  που θα ασχοληθούμε μια άλλη φορά. Το μεγάλο ανέβασμα των δεικτών ήρθε σαν αποτέλεσμα του πανεύκολου δανεισμού που οι τράπεζες τότε, με την ανοχή και της ΚΤ παραχωρούσαν δάνεια πέραν οποιασδήποτε τραπεζικής λογικής. Μοναδική εξασφάλιση οι ίδιες οι μετοχές και μάλιστα με ποσοστό 100% πάνω στην αγοραία τους αξία.  Αυτό που λέμε εδώ μπορεί να φαίνεται εξωπραγματικό ή απίθανο όμως είναι πέρα για πέρα αληθινό και μάλιστα αρκετοί από εμάς το έχουμε βιώσει.

Μετά την κατάρρευση της χρηματιστηριακής φούσκας ήρθε η φούσκα της κτηματαγοράς. Ξαφνικά η γη των αγίων γέμισε με developers οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν είχαν ποτέ στο παρελθόν ασχοληθεί με το αντικείμενο. Και όμως οι τράπεζες και πάλι τους άνοιξαν διάπλατα τα ταμεία με αποτέλεσμα φυσικά να αυξηθούν παράλογα οι τιμές αφού αυτές απλά ακολουθούν τους ρυθμούς ζήτησης. Και βάλθηκαν όλοι αυτοί  να  κτίζουν σαν τρελοί τα πάντα ως και ξαφνικά ο πληθυσμός της Κύπρου να αυξήθηκε στο διπλάσιο. Φυσικά ήταν απλά θέμα χρόνου πότε και η νέα αυτή φούσκα θα εκραγόταν στα πρόσωπα όλων μας.

Και πάλι ο πραγματικός ένοχος για τη δημιουργία της φούσκας με τις συνέπειες που την συνοδεύουν μένει χωρίς οποιεσδήποτε επιπτώσεις. Έχετε εσείς ακούσει κάποιο διευθυντικό στέλεχος τράπεζας στην Κύπρο ή  στη ν Ελλάδα να χάσει τη δουλειά του ή έστω και να μειωθεί ο μισθός του; Και όμως αυτοί έδιδαν 100% δανεισμό για αγορά γης και μέχρι και 120% δάνεια στους πελάτες των τραπεζών.

Και ξαφνικά μπαίνουμε στη κρίση. Ξαφνικά οι τράπεζες ανά το παγκόσμιο βρίσκονται στο μάτι του κυκλώνα. Οι δικές μας οι τράπεζες νοιώθουν κάποια πίεση η οποία όμως προέρχεται κυρίως από την ΚΤ παρά από την αγορά. Λόγω της πίεσης αυτής αλλά και λόγω του φόβου των ηγεσιών των τραπεζών μήπως και κινδυνεύσουν να χάσουν οποιαδήποτε από τα τεράστια ωφελήματα τους μας το γυρίζουν στο άλλο άκρο, όπου μόνο νέα δάνεια είτε σε επιχειρήσεις ή σε αγοραστές οικίας δίδονται με το σταγονόμετρο. Εκεί δηλαδή που έδιδαν δάνεια με μηδενική συνεισφορά ξαφνικά απαιτούν 50% ιδία συνεισφορά.

Ως αποτέλεσμα φυσικά βλέπουμε υγιείς εταιρείες να αποκτούν σοβαρά προβλήματα λόγω ακριβώς της πολιτικής των τραπεζών και από την άλλη βλέπουμε χρεοκοπημένες εταιρείες με τεράστιους δανεισμούς από την τράπεζα να τυγχάνουν ευνοϊκής μεταχείρισης από την τράπεζα λόγω κυρίως της εντύπωσης του τραπεζίτη ότι με το να δοθεί κάποιος περισσότερος χρόνος στο κακό χρεώστη αυτός θα διορθώσει την όλη κατάσταση.

Απίστευτα όλα αυτά αλλά αληθινά. Και τα ζεις καθημερινά όταν ασχολείσαι με την ανάπτυξη γης ή άλλη επιχείρηση και αναγκάζεσαι να έχεις συνεργασία με τράπεζες. Θα ήταν πράγματι ενδιαφέρον να γινόταν μια καθαρά ακαδημαϊκή μελέτη για το κόστος αυτής της συμπεριφοράς των τραπεζών.

Δυστυχώς σε αυτό το μονόδρομο της καταστροφικής για την οικονομία πορείας της οικονομίας βασικός οδηγός ο Διοικητής της ΚΤ ο οποίος προσπαθεί ανεξαρτήτου κόστους να εμπεδώσει την πλέον συντηρητική νοοτροπία στους τραπεζίτες. Φυσικά κανένα δεν τον ενδιαφέρει για το που πάει και τι θα γίνει η οικονομία μας χωρίς νέες επενδύσεις ή έστω και με μείωση της κατανάλωσης λόγω έλλειψης ρευστότητας.